WHAT I WANNA DO  ...  !??

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 "เป็นเพื่อนกันก็ดีอยุ่แล้ว" 

 

 

ใช่แมะ!!   b^^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สงกรานต์

 

สาดน้ำ

 

ปะแป้งสาวๆ

 

ร้อนตับจะแตกแต่ก็เป็นวันที่หลายๆคนรอคอย...

 

 

 

ปีนี้ได้ไปดำน้ำดูปะการังที่เกาะทะลุ จ.ประจวบ

 

เปนอีก trip นึงที่มีความทรงจำดีดีเกี่ยวกับทะเล

 

และก้ออยากให้ประเทศไทยสวยอย่างงี้ตลอดไป

 

ประทับใจโคด..กินอิ่ม(แปล้) นอนหลับ  มองเหนวิวทะเลที่สงบๆ หาดทรายขาวๆ  สวยมากก..

 

พระอาทิตย์ยามเยนที่เกาะสวยมาก..ทั้งๆที่เปนดวงเดียวกันกับที่กรุงเทพ..

 

ตั้งแต่นี้ขอสัญญากะตัวเอง ว่าจะไปทุกที่ที่มีน้ำใสๆ หาดทรายขาวๆ ทั้งหมด   ต้องไปให้ได้..^^

 

แต่ไม่ไปคนเดียวนะมานเหงา...

 

 

**ทะเล คือที่ที่มีความทรงจำต่างๆของหลายต่อหลายคน  กรุเชื่องั้นนะ..

 

จะสุข เศร้า เหงา อินเลิฟ  ก้อนึกถึงทะเล

 

ทะเลเหมือนกับชักโครกขนาดมหึมา****

 

 

 

 

แต่พอพูดถึงสงกรานก้อไม่ใช้ว่าเราจะไม่ได้เล่นซะหน่อย

 

พอขึ้นจากเกาะก้อมาเปนเดกแว๊นเล่นสงกานแถวหาดบ้านกรูด

 

เห้อออ..เปนผู้หญิงนี่ช่างเปลืองเนื้อเปลืองตัวจิงๆ  -*-

 

 

 

จะว่าไปนี่ก้ออายุถึง 20 ปีแล้วทีเดียว

 

แก่แล้ว..แปปเดียวเองอ่ะ

 

ยังรู้สึกว่าเรายังไม่ได้ทำอะไรให้สมกับเปนคนอายุ 20 เรย

 

ยังทำอะไรไม่ได้เปนชิ้นเปนอัน

 

ยังหาเงินเลี้ยงตัวเองไม่ได้

 

อีกหลายปีกว่าจะเรียนจบ

 

แล้วเรียนก้อห่วยแตก

 

กรุเปนพี่คนโตนะ เรียนจบแล้วต้องหาเงินเลี้ยงป๊ากะแม่ให้ได้

 

แต่ตอนนี้ป๊ากะแม่คงจะเหนื่อยกะกรุอีกหลายปี

 

เห้อ...อนาถชีวิต

 

 

 

เอาน่ะ..

 

โลกยังคงหมุนไปเรื่อยๆ

 

ชีวิตก้อต้องดำเนินกันต่อไปเรื่อยๆ

 

แม้ว่าที่ผ่านมามันยังจะเหลวแหลกอยุ่ก้อตามที

 

แต่ชีวิตก้อมีอะไรอีกมากที่เรายังไม่ได้เหน

 

ถ้าท้อซะตอนนี้..ก้อคงพลาดอะรัยดีดีในชีวิตไป

 

 

 

อย่างน้อย..ตอนเน้เรามีเป้าหมายใหม่แล้ว

 

มุ่งเรียนให้จบ หาเงินซะ!!

 

แล้วไปเที่ยวทะเลไทยให้หมดทั้งประเทศเรย  เย่ๆๆ

 

ไปกะคนที่เรารัก(คอบครัวและเพื่อนฝูง)..อะไรจะสุขมากไปกว่านี้แล้ว..ไม่มี**

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้มันว่าง..ว่าง

 

 

น่าเบื่อ...ว่างแล้วก้อว่าง..

 

วันนี้อดดูชินจังอีก....เห้อ...อารมณ์บูด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ช่างโดนเหมาะสมกับ feel นี้จิงๆ.^^.

 

 

 

 เหนื่อยจนถอนใจ..ไม่รู้เมื่อไรว่าเราจะมีความหวัง

แค่เพียงสักครั้ง.. ได้เจอสักครั้ง

 

 แต่มันต้องเจ็บ ต้องปวด อย่างน้อยก็ยังได้รู้ว่ารักเป็นไง

 

และมันจะเป็นจะรักยังไง ตะเกียกตะกายจะได้มา

 

สุดท้ายบางทีต้องเสียน้ำตา แต่ให้ทนไว้ อาจเจ็บใจ

 

และรอวันหนึ่งที่เราเติบโตจะขอบคุณว่า

 

ใจที่ไม่เคยมีรักให้ใคร และนานต่อไปจะเป็นใจที่ไร้ค่า

(อืมม...ท่าจะจิงT^T)

 

หากมันจะมีอะไรที่ต้องแลกเพื่อได้มา ฉันว่ากันและกัน มีค่าที่จะแลกได้มากมาย

 

.......

 

 

 

 
แต่ฉันนั้นก็ไม่อาจจะรักเธอ

 

 

             ........................................

 

 

คนที่รักก็ไม่มี (ก็ไม่มี)คนมารักก็ไม่มี(ก็ไม่มี)

 

                                    

                                                             ...................................

หากว่าคุณมีคนที่รักที่สุด

 

บอกกับเค้าทุกวันว่ารักที่สุด

บอกกับเค้าทุกเช้าที่ตื่นได้ไหม

 

 

 

.................................................

 

ที่เธอเคยบอกรักฉัน คิดกี่ทีก็ยังเหมือนฝันไป
หรือเธอแค่มองว่าท้าทาย พูดเล่นเล่นกันไป..

ให้วุ่นวายอย่างนี้...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เพราะเราเป็นพวกพ้องกันไง!”

ลูฟี่พูดพร้อมกับยิ้มกว้างงงงงง...งง

 

ถึงจะอ่านเป็นรอบที่ 2 แล้วแต่ก็ยังคงไม่ลืม....การ์ตูนเรื่อง..วันพีช...

แต่การอ่านครั้งนี้มันต่างจากครั้งก่อนมาก

ไม่แน่ใจว่าทำไมเหมือนกัน

อาจจะเพราะด้วยคำว่าวุฒิภาวะและด้วยเหตุการณ์ต่างๆที่ได้เจอมา

ทำให้เราโตขึ้น.....

ทำให้ความรู้สึกเมื่อได้อ่านเรื่องนี้อีกครั้งมันต่างไปจากเดิม...

 

เมื่อก่อนไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมลูฟี่ต้องปล่อยโซโลให้เป็นอิสระด้วยทั้งๆที่โซโลมีแต่คนขนานนามว่าเป็นปีศาจที่เลือดเย็น

ไม่เข้าใจว่าทำไมสูฟี่ต้องไว้ใจนามิทั้งๆที่เป็นหัวขโมย

ไม่เข้าใจว่าทำไมลูฟี่ต้องให้ความเป็นเพื่อนกับอุซปทั้งๆที่อุซปขี้โกหก

และไม่เข้าใจว่าทำไมลูฟี่ชวนซันจิมาเป็นเพื่อนทั้งๆที่ไม่ได้เคยเจอหน้ากันมาก่อนแท้ๆ

 

แต่ทั้งหมดนั้นมันก็มีคำตอบที่ง่ายนิดเดียวเท่านั้น

มันมาจากคำๆเดียวเป็นคำที่พูดได้ง่ายแต่กว่าจะให้หาเจอนั้นมันยากมากมาย

 

คำที่เป็นตัวกำเนิดของทั้งเสียงหัวเราะ...เสียงร้องไห้...แต่เมื่อมีมันเสียงเหล่านั้นก็ไม่เคยเกิดที่จากคนคนเดียว...

นั่นแหละคือมิตรภาพ..

 

แต่ละคนในเรื่องต่างมีความหลังมากมายที่น่าเศร้า

แต่มันยิ่งน่าเศร้ากว่านั้นอีกเมื่อรู้ว่าคนเหล่านั้นต่อสู้กับปัญหาหนักหน่วงมาเพียงลำพัง...

แต่สุดท้าย...เมื่อมีคำว่ามิตรภาพยื่นเข้ามา.....

อย่างน้อยก็จะไม่ใช่คำว่า.....เพียงลำพัง......อีกต่อไป

 

ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ

ยิ่งอ่านก็ยิ่งเข้าใจในคำว่าพวกพ้อง

ยิ่งอ่าน...น้ำตามันก็เริ่มไหล...

ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างเราจะอ่อนไหวได้ขนาดนี้

ไม่รู้ว่าอ่อนไหวรึอ่อนแอนะเพราะรู้สึกว่ามันจะต่างกันแค่เส้นบางๆแค่นั้น...

 

 

..............................................................

เรื่องของหมีพูกับพิกเลท..

หมีพูกับพิกเลทเป็นเพื่อนรักกันวันนี้กำลังเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง....

พิกเลท: พู!

หมีพู   : อะไรเหรอพิกเลท

พิกเลท: ไม่มีไรหรอก ฉันแค่อยากเรียกเฉยๆ

สักพักนึง..

พิกเลท: นี่พู!

หมีพู   :อะไรเหรอ..

พิกเลท: ไม่มีไรหรอก ฉันแค่อยากเรียกเธอน่ะ

หมีพู   :....

อีกพักนึง

พิกเลท: เฮ้พู! หมีพู เธอได้ยินฉันมั้ย..

หมีพูเริ่มอารมณ์เสีย: อะไรอีกล่ะพิกเลท!

พิกเลท: คือ..ฉันแค่อยากเรียกเธอน่ะ......เธอจะได้ไม่ลืมว่าหมีตัวใหญ่อย่างเธอยังมี....เพื่อนตัวเล็กๆ      ...อย่างฉันอยู่น่ะ

หมีพู :...ยิ้ม....

 

สะเปซนี้แรดอ่ะเด่ะ

ไม่รุ้ว่ะ...ก็นั่งอยุ่คนเดียว

แล้วเกิดฟุ้งซ่านอย่างบอกไม่ถูก

ทั้งๆที่เมื่อก่อนชอบทีจะอยู่คนเดียวแท้ๆ

ไม่รู้สาเหตุ...ของความรู้สึกโดดเดี่ยวนี้...จริงๆ

 

ความจริงมันน่าตลกนะ

เมื่อวานไม่รู้เปนไรอยู่ๆก็อยากจะคุยอยากจะพูดกับใครสักคน

ใครก็ได้…แต่ก็ไม่รู้....ไม่อยากรบกวนใคร

เพราะแต่ละคนก็ไม่มีใครทำตัวชิวอย่างกรุได้

เลยคิดจะเดินเล่นอยู่แถวบ้าน

อยู่มาตั้ง19ปี ไม่เคยคิดจะเดิน....ตอนนั้นราว 2 ทุ่ม..ร้านก็ปิดกันหมด

เดินไปเรื่อยเปื่อย...ไม่มีใครโทรมาหาและไม่มีใครให้โทรหา

(ประเด็นคือตังค์กรุหมด)

ลมเย็นปะทะหน้า....หน้าหนาวจะมารึว่าเราจะเป็นไข้วะ

ตอนเดินอยู่ก็คิดในใจเล่นๆว่าอยากให้เกิดอะไรสักอย่างกับชีวิต

วุ่นวายเลยก็ดี...ดีกว่าความน่าเบื่อที่เป็นอยู่ตอนนี้...ก็แค่คิดเพลินๆ

เดินไปมา...ซื้อสปายมาเดินกินเหมือนเด็กสก้อยติดแอลกอฮอล์

เห้อน่าสมเพชว่ะ...สุดท้ายก็กลับบ้านเพราะไม่รู้จะไปไหน..

นอนได้เพราะพิษแอลกอฮอล์....

ขอบคุณแอลกอฮอล์ที่อยู่เป็นเพื่อนนะ...”พวกพ้อง”

 

 

ทำไมตอนนี้ยังรู้สึกค้างคาอะไรแปลกๆช่างเหอะ..คิดไม่ออก..

ชอบบรรยากาศตอนทำดีไซน์มันวุ่นวายดีแท้...นั่นแหละสีสันที่ต้องการ

ชอบฟลัวร์เพราะมันเล่นคอนเสริ์ตได้โคตรมัน...ถ้าได้ดูเต็มๆคงจะดี

รุ้สึกตอนนี้เป็นพวกบ้าดาราไปแล้ว....เวิ่นเว้อจิงๆ

เหมือนตอนนี้จะว่าง........เหรอ..ไอหลอกตัวเอง!!!

...........................

สุดท้ายขอบคุณผู้หญิงขาโตที่ให้เรายืมการ์ตูนอ่านทำให้เราได้เจอมิตรภาพที่สุดยอดอีกครั้ง...

ขอบคุณ....คุณ......คุณ................ณ......... 

อาทิตย์นี้อาทิตย์แห่งความชิว..

ฝนตกพรำๆ..อยู่ทุกวัน

อยู่คนเดียว..แมร่ง...ชอบคิดฟุ้งซ่านไปทั่ว

ความคิด..มันวนกลับไปยังอดีต

หรือไม่ก็คิดไปในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้..

วกไปวนมาอยู่อย่างนั้น...

มันคือความ...ฟุ้งซ่าน..จริงๆ  -..-

                               >>>>>>>>>>>>>>>>>>>

เค้าว่ากันว่าชีวิตเป็นสิ่งที่ถูกลิขิตมาแล้ว

เราไม่สามารถเลือกได้

เราอาจเลือกได้เองบ้าง...แต่

ก็แค่บ้าง..เท่านั้น

ส่วนตัวกรุก็คิดว่าจริงนะ

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมารอบๆตัวเรา

มันเหมือนมีเส้นขีดไว้ให้เราเดินตาม

เราอาจจะเลยออกไปนอกเส้นบ้างในบางเวลา

แต่สุดท้าย..

มันก็กลับมาในเส้นเหมือนเดิม

และดำเนินไป..

ตามวิถี...ของมัน

.....อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด...มันเป็นธรรมดาโลก..

                                                                                >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

เคยกันบ้างมั้ย..

คิดว่าจะทำอะไรซักอย่างแล้วก็ไม่ได้ทำ

ด้วยว่าอาจจะลืม...รึว่าไม่อยากทำ..รึว่า..ไม่กล้าที่จะทำ

อันสุดท้ายนี่แมร่งน่ากลัวสุด

ไม่กล้า..ทุกอย่างมันก็จบ..

เพราะไม่มีใครรุ้หรอกว่าเราแมร่งกำลังคิดอะไรอยุ่..จริงป่ะ.

…………….

การคิดเนี่ยมันง่ายมากๆ..แต่ไอการจะลงมือทำเนี่ยมันโคตรยากจริงๆ..

.........................................

......เอาน่ะ...เอาน่ะ.....ไม่ซีเรียส!!

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<< 

 

เลี้ยงสาย

เลี้ยงสายกันไปแล้วคร้าบผม..ณ ร้านข้าวต้มแห่งหนึ่ง (แต่ยังไม่ได้กินข้าวต้มเลยว่ะ)

เป็นการเลี้ยงสายครั้งที่สองตั้งแต่ได้เป็นสายกันมา...เยี่ยม!!!

เป็นการเลี้ยงสายที่เข้าอารมณ์ ช้อค!! จริงๆ

Shock!!ที่1 พี่เอ็กซ์ขับรถผิดทาง..ได้ข่าวว่าหลงเล็กน้อย....แต่ก็ทำให้น้องได้คุยกับพี่มากขึ้นจริงๆ...ดีจายยยย..ขร้าบบ

Shock!!ที่2 เจออีดีเจป๋อง..ยืนแคะขี้ฟันอยู่หน้าร้าน(อย่างเมามัน)..ขอบคุณมากเป็นการเจอกันที่เซอร์ไพร์ซเจงๆ..

Shock!!ที่3อันนี้กรุโคดเคืองอ่ะแมร่งก็สั่ง..เงินปากผี..มาเว่ย!(ชื่อแมร่งโคตรน่ากินอ่ะ)

มันก็ส่งมาเระมาเป็นโลงเรยที่เดียวเปิดป๊าบบบ..บบบ..

ก้อเจอปลาทอดราดผัดพริกอะไรสักอย่าง..นั่นไม่ใช่ประเด็น....

ประเด็นมันคือ..ที่ปากปลามีเหรียญทองอยุ่..กรุก้ออาวละเสร็จกรุแระ...

..ช้อคโกแลตชัวๆ...สาดด..หยิบมา....แกะป๊าบบบ..บบ……

........................มิมีอะไรในก่อไผ่................................-*-

เคืองเหี้ยๆๆๆ........กรุจาเอาช้อคโกแลตตตต..ตตตต!!!!...T^T

แต่.....

..จะยังไงก้อแล้วแต่....เหตุการณ์ทั้งหมดนี้จะเกิดขั้นมาไม่ได้..

ถ้าพวกพี่ๆไม่พากันไปเลี้ยง...

ต้องขอขอบคุณพี่พี่พี่พี่พี่พี่พี่พี่พี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆสายทุกๆๆๆๆๆๆๆคน

ขอบคุณมากนะขร้าบบบบ..ที่พาน้องๆที่น่ารักอย่างพวกเราไปเลี้ยง

แฮ่ๆๆหนุกหนานมากเรยทีเดียว..ที่สำคัญประทับใจมาก…..

ประทับใจอาหารและเครื่องดื่ม..หร่อยมากแถมยังฟรีอีก...เวิคคค..

ประทับใจสาวขายลูกอมแก้เมามาก..อิอิ...ข้าวววขาววววว.....

ประทับใจที่พี่ๆน้องๆอุตส่าห์รอคนที่น่าร้ากกคนนี้....จิงๆนะ

...เออ..พี่อาทแย่จังไม่ยอมไปเลี้ยงสาย...พลาดนะคุณ..

>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

รุ้สึกว่า..พักนี้กรุเป็นเด็กเลวๆไงไม่รุว่ะ

บ้านก้อไม่ค่อยกลับ..

เงินก้อใช้จนหมด....

..วันแม่แล้วนะขร้าบบบ..

แม่จ๋าๆขอดูดนมหน่อย..

ไม่ช่ายย!!

ก้อ..มีหลายเรื่องนะที่อยากจะบอกแม่

แต่....พออยู่ต่อหน้าทีไรก็ไม่กล้าทุกที

เขิน....อ่ะ..

ขอเขียนลงในนี้ละกันนะ

ก็...ต้องขอบคุนแม่มากๆๆมากกว่าทุกคนบนโลก

ขอบคุณขร้าบบที่อดทนกับบีได้ขนาดนี้..

เพราะไม่ค่อยมีคนอยู่กับบีได้นานหรอก

ขอบคุณที่พยายามเข้าใจ

ขอบคุณที่คอยปลอบใจ..แบบดิบๆ

ขอบคุณกับข้าวที่หามาให้..ที่ทำมาให้..อร่อยมากที่สุดในโลก

ขอบคุณที่ทำให้ซึ้งใจ...แบบไม่รุ้ตัว..

ขอบคุณ..ที่ทำให้เกิดมา..

.....

ไม่กล้าจะพูด...ไม่กล้าจะบอก...ทั้งๆที่มันน่าจะบอก...

กรุนี่มันแย่จริงๆ..ก้อ..มันเขินนน..นนนี่หว่า..

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<< 

 

อาวละๆๆๆ..อาทิตย์นี้

ชิวจริงจังนับชั่วโมงเรียนกันได้เลย

เย้!!สตูสะอาดแล้วว..

ขอบคุนเพื่อนๆขร้าบ

วันเก็บสตูต้องขอโทดเพื่อนจริงจังที่ไม่ได้มา

เอาน่ะ..กรุมานเลวว……….T^T

...........

ตอนนี้งานเริ่มทะลักเข้ามาแล้ว

ดีไซน์..โชคดีว่ะที่ได้ไซด์แถวบ้าน..สะบายย

ไซด์นี้มันเยี่ยมจริงๆ

ของกินแถวไซด์นี่มันสุดยอด!!

ถลุงเงินไปกับของกินนี่แหละกรุอ่ะ

สรุปการตรวจแบบกรุยังคงหนีไม่พ้น..

โอเค้!!กรุจะพยายามหลับฝันละเมอออกมาเป็นดีไซน์เลยละกันนะ..

....บ้าน...

....ออฟฟิศ....

.....ร้านขายเป็ด....

....มัน scrubb  เจงๆ..

 

สุดท้ายท้ายสุด

อยากจะบอกว่า....

>>>>เรทโทรเรี่ยน..จงเจริญญญญญ....<<< <<<<

....มึงมันสุดยอดจริงๆ...นับถือๆ...

อาทิตย์นี้แมร่ง...

กรุเมาตั้งแต่ต้นยันจบอาทิตย์เลยเว้ย!!

เห้อ...เหลวแหลกเหี้ยๆ

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สิ่งใหม่ๆมันเริ่มคืบคลานเข้ามาในชีวิตน้อยๆนี้แล้ว

จากเด็กน้อยตาดำๆ ที่เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์อย่างกรุ..

….^O^

 

ขึ้นปี2อย่างเต็มตัวแล้วนะไอบี..

โตรึยังเมิงอ่ะ..

น้องก้อมีแล้วนะ..

มีความรับผิดชอบให้มากกว่านี้หน่อยก็ดีนะสาดดดด..

 

ขึ้นปี2 มาปุ๊บศัพท์ใหม่ทั้งหลายแหล่ก้อประดังทึงๆเข้ามา

คำแรกเลยกรุจำได้ตราตรึงใจมากสาดด..ดด

 

ขี้ติดเลท!!!อันนี้กรุควายเองอ่ะ..เหี้ยจิงๆ

-*-

ต่อด้วย

แพ้คัดออก!!งี้

แต่กรุว่าถ้าหากไม่แข่งแมร่งก้อยิ่งแพ้ว่ะ

แล้วยังมี

First impression!! งี้แปลว่าไรวะฝาดด..ดด

เห้อ..ทำเอาปวดกบาลลล

 

 

เอาเห้อะ...กรุจะรอคอยศัพท์คำใหม่ๆอีกนะ

จะว่าไปก้อท้าทายเหี้ยๆ..ชีวิตต้องสู้

 

 

.......

 

น้องวันนี้ตั้งใจพรีเซ้นต์ตัวดีว่ะ

กรุรู้สึกดี...ที่มันตั้งใจทำ

แล้วพี่ก้อชอบกัน..

...

 

......

 

เย้ๆๆๆๆ

จะได้กระต่ายแล้ว..

ดีจายยยมากกก..

จะตั้งใจเลี้ยงยิ่งกว่าเลี้ยงตัวเองอีกกกก

ทั้งนี้ทั้งนั้น..

ต้องขอขอบพระคุณพี่โดมเป็นอย่างสูง

ขอบคุณค้าบบบ..

^o^

 

 

กาลเวลาที่ผ่านไปแล้ว..

เร็วมากมาย...

ไวเหมือนเส้นผมบังภูเขา..

เมื่อตอนยังเด็ก..

เราคิดว่าอยากโต้..อยากโต

แต่พอโตก็อยากจะเด้กก...อยากจะกลับไปเป็นเด็ก..

ชีวิตมนุษย์ที่ยังไม่เคยพอใจกับอะไรซักอย่าง..

 

สงกรานต์นี้ไมหนอ...ชีวิตกรุ

ต้องอดเล่นอีกตามเคย...เห้อออ

..ชีวิตวัยรุ่น..

ปีหน้าไม่มีทางพลาดแน่ๆ

จะฟาดให้เรียบเล้ยยย

สาดดด..

 

เบื่อ...

กรุเบื่ออิ้ง3อ่ะ

ยังไม่อยากสอบอ่ะ..

ฮาราจูกุ เกริ์ล..ช่วยลูกด้วย!!~

 

อยากไปเที่ยวอ่ะ

เพื่อน..ช่วยหน่อยๆนะ

อยากไปๆ

 

 

ติวน้องที่ผ่านมานานแสนนานแล้ว

แต่กรุอยากจะกล่าวถึง

แค่นั้นแหละ

สนุกดีเนอะ..

ถึงแม้กรุจะไม่ค่อยได้ทำไรเลยก็เหอะ

เล่นวันสุดท้ายมันส์สุด..

ชอบๆๆ..สู้ๆนะน้องๆ

พี่เป็นกะลังใจให้..

เหอๆๆๆ..อิอิ..

วันนี้..กินใส้อั่วที่ไอกั้งเอามาด้วย

ชอบๆๆๆอร่อยๆ  แกงฮังเลก็สุดยอด

พริกหนุ่มก็เลิศศศรสแหมแต่ขาดแคบหมูเนอะ

ยิ่งลิ้นจี่ไอสุนี่กู้ดๆ

กินกันจนร้อนในขึ้นสมองเรยทีเดียว

 

ไม่อยากเรียนอาท ออฟ ลิฟวิ่งแล้วอ่ะ..

มันชีช้ำ...เหอๆ

 

 

บ่นๆๆๆๆมาพอ..สาแก่ใจแระ

ไปล่ะ

.........

ชีวิตจะมีค่า  ถ้าเราบ้ากะชีวิต

 

เออลืมๆตอนนี้อยากดู me my life อ่ะ

อยากดูอนันดาเป็นเกย์  ชอบๆ

ชอบเพลงสิ่งที่ฉันเป็นของEbola ด้วย

มันโดน..

 

เห้อเพื่อน..

ไอสิ่งนั่นมันจะกลับมาแล้วอ่ะ

มันเหมือนมัมมี่รีเทริ์นตอนฝูงแมงป่องออกจากหลุมอ่ะ

ช่วยหน่อยๆนะ

- -*

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โดน Tag ว่ะ.....คุนรอดวี่นี่นะ..

Tag คือไรวะ???

 

คือการบอกความลับของตัวเองอ่ะนะ

อืมมมม...

ไม่มีว่ะ.............ความลับ!!

ของวงพอสอ่ะนะ..

 

ความลับที่ฉันซ่อนไว้ไม่เคยบอกใคร

และอดใจไม่ไหว

ยิ่งฉันใกล้เธอเท่าไหร่ยิ่งอยากจะเผยใจ

เมื่ออสบสายตาก็ยิ่งหวั่นไหว

มันยากเหลือเกินจะเก็บซ่อนความลับไว้

แล้วความลับในใจของเธอมีฉันอยู่บ้างไหม

ช่วยบอกวามในใจให้ฉันรู้ทีนะเธอ

 

กวนตีนกันเล็กน้อย

...
ก็ว่ากันไป

 

ไอ้ความลับเนี่ย

คือเรื่องที่คนอื่นไม่รู้นอกจากตัวเราอ่ะนะ

อืมมม..มมม

 

มันก็มีอ่ะนะแต่ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าความลับรึป่าวว่ะ...เอาเห้อะ! ...อยากเหล้า!..เอ๊ยย!! เล่า.....อิอิ

 

ก็ตอนประมานม.ปลายอ่ะแหละ...ไอน้องคนเล็กมันเลี้ยงปลากัดไง

จะมาทำการผสมพันธุ์ปลากัด ทำรายงานไรงิ

แล้วพอดีมันดันตายซะได้.....ไอ้เราก็อยากรู้ว่าไมมันตายวะ

วิญญาณหมอพรทิพย์เข้าสิง

ก็เลยจะทำการชันสูตรพลิกศพไรงิ....ควักคัตเตอร์ออกมาทันที

มุ่งประเด็นไปที่ท้องของมันก่อน เพราะดูท่าว่าจะมีไข่อยู่เห็นมันป่องๆไรงิ

มีดจ่ออยุ่ที่ท้องแระ......จะออกแรงกดแล้วนะ....จะผ่าล่ะนะ......

.........
ตั้งท่าอยุ่โคตรนาน...

สุดท้ายก็ไม่กล้า...เวรกรรม..

ใจนึงก็อยากเห็นเครื่องในปลาว่ามันจะเหมือนของหมูของหมารึป่าว...ไรงิ

ใจนึงก็สงสาร...กลัวศพมันไม่สวย

ฝังแมร่งเระ..พร้อมกับสวดนะโมบังสุกุลไปให้มัน 3 จบ ...จัดไป...อืมมมม...อาเมน....สาธุ

ไปที่ชอบที่ชอบเถิด

 

 

เล่าเรื่องปลาๆเนี่ยมีหลายเรื่องที่คุณไม่รู้..

 

เรื่องนี้เกิดมาตอนประมาณประถมมั้ง

คือก็เลี้ยงปลากัดอีกนั่นแหละ...ตอนเด็กๆจะมีอะไรมากมาย

มีแต่ปลากัด หนูแฮมเตอร์ รถคอมมาย่า กระโดดหนังยาง ดีดลูกแก้ว เล่นพลุ หมากเก็บ ตุ๊กตากระดาษ โปลิสจับขโมย เล่นโรเลอร์เบลด....

เออ...แมร่งเริ่มมากมายแระ...-*-

พอเลี้ยงปุ๊บ มันก็ต้องมีการตายเกิดขึ้น

ด้วยความเถื่อนและสันดานดิบ

เอาไฟแช็คมา จับแมร่งย่างสดกันเลยทีเดียว

หอมฉุย.....น่ากินโคตร..

ในใจก็อยากลองชิมนะว่าแมร่งรสชาติเหมือนปลาแซลมอนรึป่าว

แต่ก็นะ........โยนให้แมวกินซะเลย....จัดปายย

เริ่มจาก 1 ตัว จากนั้นก็.........อืมมม

...........

แมวอิ่มกันเรยทีเดียว

โคตรดิบอ่ะ...เด็กเวล.....อ่าว ด่าตัวเองไมวะ..??

 

 

พูดถึงเรื่องปลาพวกคุณคงคิดว่าเอามาจากไหนเยอะแยะไรงิ

ตอนเด็กๆ มันจะมีอยุ่ที่นึงที่จับปลาได้ฟรี

ไอ้เราก็รวมตัวพากันไป มันชื่อว่า ว.แหวน ต้องนั่งรถไฟไปแหละ ตอนนั้นเสียคนละ 3 บาทเองมั้ง

อืม..ยกไปกันเป็นแก้งค์

แก้งค์เราจะมี ไอเบนซ์(พี่กรุ) กรุ และก็เพื่อนพี่อีก2คน อืมม ก็พากันไป

และก็จะมีไอที่ช้อนปลากับถุงพลาสติกคนละอัน

พอถึงปุ๊บได้ข่าวลงผิดสถานีเดินอีกสาดดด ไกลก็ไกล ร้อนก็ร้อน แต่เพื่อปลาฟรี...สู้ตายค้าบ!

พอถึงไอเพื่อนก็พามุดรั้วเค้า มีปีนรั้วด้วย ทรหดเหี้ยๆ

พอถึงก็เห็นแต่คูเล็กๆที่มีน้ำแค่มิดเท้าเองอ่ะ

แมร่งจะมีปลาอยู่เรอะวะ...เริ่มอารมณ์เสีย

แต่พอเริ่มได้ลงน้ำเริ่มหนุกว่ะ  โคลนทั้งน้าน..

ต้องเดินเบาๆไม่ให้โคลนมันฟุ้ง รอสักพัก

ก็เริ่มเห็นปลาตัวเล็กๆ...ปลาหางนกยูง!!

5555...ดีใจเหี้ยๆ จับกันมันมือล่ะ

ความจริงมันมีไม่เยอะหรอก ได้ข่าวว่ามันคือน้ำเกือบจะเป็นน้ำคลำแระ

แต่...อย่าไปกลัวเด่ะ จับมันเรย

กรุได้ตัวเดียวเอง สาดดด...กว่าจะจับได้

ส่วนพี่ๆกรุแมร่งได้ตั้งหลายตัวอ้ะ....อิจฉาๆๆๆ

พากันกลับบ้าน...แอบแม่ด้วยจำได้....โคลนเลอะเต็มเลย

เดี๋ยวโดนว่า....

 

ตอนนั้น ทำอะไรหลายอย่าง เล่นยังกะเด็กผู้ชาย สนุกว่ะ ... ตอนนี้ ว.แหวนจะเป็นไงมั่งวะ

จะไปก็ไปไม่เป็น...จำแหล่งไม่ได้ง่า..-*-

สนุกว่ะ...ตอนเด็กๆอ่ะ....คิดถึงสมัยเด็กจังเล้ยยยยยย

คิดถึงมึงว่ะไอเบนซ์..

 

 

อืมมม...นี่ก็ 3 เรื่องแล้วใช่มะ...อืมมม

คิดก่อนนะ...มีอีกนี่เป็นเรื่องความลับกับแม่

 

กินเหล้าไม่บอกแม่.....อืมมม   บางเรื่องไม่บอกก็ดีกว่าอ่ะนะ...

เออแล้วก็ต่อยกะเด็กแถวบ้านไม่บอกแม่ด้วย กลัวโดนด่า..

ตอนนั้น  แม่โหดโคตร!

แต่...ถึงร้ายก็รักนะ จะโหดอย่างไรก็รักนะ.....อิอิ

 

 

เรื่องสุดท้ายทุกคนคงไม่รู้กันแน่เลยไรงิ

 

บีจะบอกว่า........

 

บีเป็นผู้หญิงนะเว้ยยย!!!

 

ไรงิ

ไม่รู้กันล่ะสิ....อืมมม

-..-

 

 

เอาล่ะ...ความลับของบีก็จบลงเท่านี้

มันเรียกว่าความลับได้มั้ยวะ?

เอาเห้อะๆๆ

 

ไม่รุ้ว่าจะ Tag ใครต่อเอาเป็นว่าถ้ารู้เดียะค่อยมาเพิ่มก็ละกัน

 

ไปละ.....มีความสุขกับการกระทำ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เพื่อศักดิ์ศรีเนอะเพื่อน..

 

ไปดูไซด์กินเตี๋ยวเรือกะหนมถ้วยแข่งกัน

 

เพื่อศักดิ์ศรี!

 

และการเผาผลาญเงินในกระเป๋าเราได้มากมาย

 

มีเงิน 3 บาทกลับบ้าน

 

แต่...ยังไม่หมดเท่านั้น

 

วันฟังการสัมภาษณ์ของสี ทีโอเอ กะ กระเบื้องตราห่าไรเนี่ย..

 

มีการแข่งขันเกิดขึ้นอีก

 

แข่งโยนห่วงครับท่าน.

 

ตอนแรกโยนเนี่ยก็ขำๆอ่ะ

 

มีไรเราเล่นหมดเพื่อของฟรีที่แจก

 

โยนไปห่วงแรก....ไม่เข้า

 

ห่วงที่สอง.......ไม่เข้า...- - ..ไม่เปนไรคนเรามีพลาดกันได้

 

เอ้าอีกห่วงน่ะ........หวิดเข้า..-..-" สาดดด ..ไมไม่เข้าฟระ  เริ่มโมโห

 

โยน...โยน......โยน......สาดดดเพื่อนๆแก๊งค์ฮอบบิทเข้ากันหมดแระ

 

แย่....-*-

 

เอาวะ...เพื่อศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงตัวน้อยๆ

 

ซัดเข้าไปจนห่วงแทบพัง..หน้าพี่คนเก็บห่วงเริ่มบอบช้ำ(เพราะกรุเนี่ย)

 

สุดท้ายยย

 

................ -*-*-*-  -..-"

 

ก็...ฟาวล์

 

มิมีลูกใดได้เข้าห่วงเลย

 

ศักดิ์ศรีป่นปี้ๆๆๆๆๆๆๆๆแทบบาทาตัวเอง

 

อายยย...เขามั๊ยล่ะ...-..-

 

คำตอบคือ...."ไม่"

 

555

 

แหงอยู่แล้วววว

 

 

..........................................................................................................................................................................................................

 

 

ขอ..ยาระบาย

 

สนุกจริงๆว่ะ

ทุกวันมันน่าสนุก

จนไม่อยากหยุด

อยากทำสิ่งนั้นต่อไปเรื่อยๆ

บางวันไม่อยากกลับบ้าน

เพราะข้างนอกบ้านมันสนุกกว่าที่บ้าน

ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร อยู่ไปวันๆมีเงินใช้ มีเพื่อน

จนบางครั้งกลับมาบ้านเจอน้อง..

แล้วอยากจะรีบออกจากบ้านนี้เลยก็มี

ทำไมถึงรู้สึกอย่างนี้วะ

ความรู้สึกไม่อยากมีน้อง เบื่อ เซง

ทำไมๆๆ

 

อยากหนีๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

คิดถึงพี่..

 

ไม่อยากเป็นพี่.

ไม่อยากเจอปัญหาที่ไร้สาระ

การไม่ให้ความเคารพ ไม่มีน้ำใจ เบื่อ

อยากหนี ไม่อยากรับรู้

แต่ก็สุดท้ายทำไม่ลง

พอคิดได้ว่าสุดท้ายยังไงก็หนีไม่รอด

เราก็ต้องยอมรับมัน

อยุ่กันมาก็ได้ตั้งหลายปี

รับกันได้

แล้วทำไมจากนี้จะทนกันไม่ได้ล่ะ

 

ยอมรับชะตากรรมความเป็นพี่ต่อจากมึงนะไอเบนซ์

กูยังไม่พร้อมจะเป็นเลย

ไอเบนซ์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

ได้ยินมั๊ย....ช่วยหน่อย

 

อยากมีพี่ที่ไม่รักกันเหมือนเดิม

 

คิดถึงมากๆๆๆยิ่งตอนเจอปัญหายิ่งคิดถึง

 

เห้อ...ออ

 

ได้ยินแล้วตอบกลับด้วยนะ

 

รออยู่

 

ถึงจะกลัวนิดนึงแต่ก็อยากมีพี่เหมือนเดิม

 

 

ไม่ได้นิดแหละมากๆเลยล่ะ

มาแบบไม่น่ากลัวละกันนะ

บีจะรอ...