ratchatan's profileแค่เป็นตัวของตัวเอง>>>''...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
พวกพ้อง...“เพราะเราเป็นพวกพ้องกันไง!” ลูฟี่พูดพร้อมกับยิ้มกว้างงงงงง...งง
ถึงจะอ่านเป็นรอบที่ 2 แล้วแต่ก็ยังคงไม่ลืม....การ์ตูนเรื่อง..วันพีช... แต่การอ่านครั้งนี้มันต่างจากครั้งก่อนมาก ไม่แน่ใจว่าทำไมเหมือนกัน อาจจะเพราะด้วยคำว่าวุฒิภาวะและด้วยเหตุการณ์ต่างๆที่ได้เจอมา ทำให้เราโตขึ้น..... ทำให้ความรู้สึกเมื่อได้อ่านเรื่องนี้อีกครั้งมันต่างไปจากเดิม...
เมื่อก่อนไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมลูฟี่ต้องปล่อยโซโลให้เป็นอิสระด้วยทั้งๆที่โซโลมีแต่คนขนานนามว่าเป็นปีศาจที่เลือดเย็น ไม่เข้าใจว่าทำไมสูฟี่ต้องไว้ใจนามิทั้งๆที่เป็นหัวขโมย ไม่เข้าใจว่าทำไมลูฟี่ต้องให้ความเป็นเพื่อนกับอุซปทั้งๆที่อุซปขี้โกหก และไม่เข้าใจว่าทำไมลูฟี่ชวนซันจิมาเป็นเพื่อนทั้งๆที่ไม่ได้เคยเจอหน้ากันมาก่อนแท้ๆ
แต่ทั้งหมดนั้นมันก็มีคำตอบที่ง่ายนิดเดียวเท่านั้น มันมาจากคำๆเดียวเป็นคำที่พูดได้ง่ายแต่กว่าจะให้หาเจอนั้นมันยากมากมาย
คำที่เป็นตัวกำเนิดของทั้งเสียงหัวเราะ...เสียงร้องไห้...แต่เมื่อมีมันเสียงเหล่านั้นก็ไม่เคยเกิดที่จากคนคนเดียว... นั่นแหละคือมิตรภาพ..
แต่ละคนในเรื่องต่างมีความหลังมากมายที่น่าเศร้า แต่มันยิ่งน่าเศร้ากว่านั้นอีกเมื่อรู้ว่าคนเหล่านั้นต่อสู้กับปัญหาหนักหน่วงมาเพียงลำพัง... แต่สุดท้าย...เมื่อมีคำว่ามิตรภาพยื่นเข้ามา..... อย่างน้อยก็จะไม่ใช่คำว่า.....เพียงลำพัง......อีกต่อไป
ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ ยิ่งอ่านก็ยิ่งเข้าใจในคำว่าพวกพ้อง ยิ่งอ่าน...น้ำตามันก็เริ่มไหล... ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างเราจะอ่อนไหวได้ขนาดนี้ ไม่รู้ว่าอ่อนไหวรึอ่อนแอนะเพราะรู้สึกว่ามันจะต่างกันแค่เส้นบางๆแค่นั้น...
.............................................................. เรื่องของหมีพูกับพิกเลท.. หมีพูกับพิกเลทเป็นเพื่อนรักกันวันนี้กำลังเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง.... พิกเลท: พู! หมีพู : อะไรเหรอพิกเลท พิกเลท: ไม่มีไรหรอก ฉันแค่อยากเรียกเฉยๆ สักพักนึง.. พิกเลท: นี่พู! หมีพู :อะไรเหรอ.. พิกเลท: ไม่มีไรหรอก ฉันแค่อยากเรียกเธอน่ะ หมีพู :.... อีกพักนึง พิกเลท: เฮ้พู! หมีพู เธอได้ยินฉันมั้ย.. หมีพูเริ่มอารมณ์เสีย: อะไรอีกล่ะพิกเลท! พิกเลท: คือ..ฉันแค่อยากเรียกเธอน่ะ......เธอจะได้ไม่ลืมว่าหมีตัวใหญ่อย่างเธอยังมี....เพื่อนตัวเล็กๆ ...อย่างฉันอยู่น่ะ หมีพู :...ยิ้ม....
สะเปซนี้แรดอ่ะเด่ะ ไม่รุ้ว่ะ...ก็นั่งอยุ่คนเดียว แล้วเกิดฟุ้งซ่านอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆที่เมื่อก่อนชอบทีจะอยู่คนเดียวแท้ๆ ไม่รู้สาเหตุ...ของความรู้สึกโดดเดี่ยวนี้...จริงๆ
ความจริงมันน่าตลกนะ เมื่อวานไม่รู้เปนไรอยู่ๆก็อยากจะคุยอยากจะพูดกับใครสักคน ใครก็ได้…แต่ก็ไม่รู้....ไม่อยากรบกวนใคร เพราะแต่ละคนก็ไม่มีใครทำตัวชิวอย่างกรุได้ เลยคิดจะเดินเล่นอยู่แถวบ้าน อยู่มาตั้ง19ปี ไม่เคยคิดจะเดิน....ตอนนั้นราว 2 ทุ่ม..ร้านก็ปิดกันหมด เดินไปเรื่อยเปื่อย...ไม่มีใครโทรมาหาและไม่มีใครให้โทรหา (ประเด็นคือตังค์กรุหมด) ลมเย็นปะทะหน้า....หน้าหนาวจะมารึว่าเราจะเป็นไข้วะ ตอนเดินอยู่ก็คิดในใจเล่นๆว่าอยากให้เกิดอะไรสักอย่างกับชีวิต วุ่นวายเลยก็ดี...ดีกว่าความน่าเบื่อที่เป็นอยู่ตอนนี้...ก็แค่คิดเพลินๆ เดินไปมา...ซื้อสปายมาเดินกินเหมือนเด็กสก้อยติดแอลกอฮอล์ เห้อน่าสมเพชว่ะ...สุดท้ายก็กลับบ้านเพราะไม่รู้จะไปไหน.. นอนได้เพราะพิษแอลกอฮอล์.... ขอบคุณแอลกอฮอล์ที่อยู่เป็นเพื่อนนะ...”พวกพ้อง”
ทำไมตอนนี้ยังรู้สึกค้างคาอะไรแปลกๆช่างเหอะ..คิดไม่ออก.. ชอบบรรยากาศตอนทำดีไซน์มันวุ่นวายดีแท้...นั่นแหละสีสันที่ต้องการ ชอบฟลัวร์เพราะมันเล่นคอนเสริ์ตได้โคตรมัน...ถ้าได้ดูเต็มๆคงจะดี รุ้สึกตอนนี้เป็นพวกบ้าดาราไปแล้ว....เวิ่นเว้อจิงๆ เหมือนตอนนี้จะว่าง........เหรอ..ไอหลอกตัวเอง!!! ........................... สุดท้ายขอบคุณผู้หญิงขาโตที่ให้เรายืมการ์ตูนอ่านทำให้เราได้เจอมิตรภาพที่สุดยอดอีกครั้ง... ขอบคุณ....คุณ......คุณ................ณ......... |
|
|
