ratchatan's profileแค่เป็นตัวของตัวเอง>>>''...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    ศึกนี้เพื่อศักดิ์ศรี!!!...Fight on!

     
     
    เพื่อศักดิ์ศรีเนอะเพื่อน..
     
    ไปดูไซด์กินเตี๋ยวเรือกะหนมถ้วยแข่งกัน
     
    เพื่อศักดิ์ศรี!
     
    และการเผาผลาญเงินในกระเป๋าเราได้มากมาย
     
    มีเงิน 3 บาทกลับบ้าน
     
    แต่...ยังไม่หมดเท่านั้น
     
    วันฟังการสัมภาษณ์ของสี ทีโอเอ กะ กระเบื้องตราห่าไรเนี่ย..
     
    มีการแข่งขันเกิดขึ้นอีก
     
    แข่งโยนห่วงครับท่าน.
     
    ตอนแรกโยนเนี่ยก็ขำๆอ่ะ
     
    มีไรเราเล่นหมดเพื่อของฟรีที่แจก
     
    โยนไปห่วงแรก....ไม่เข้า
     
    ห่วงที่สอง.......ไม่เข้า...- - ..ไม่เปนไรคนเรามีพลาดกันได้
     
    เอ้าอีกห่วงน่ะ........หวิดเข้า..-..-" สาดดด ..ไมไม่เข้าฟระ  เริ่มโมโห
     
    โยน...โยน......โยน......สาดดดเพื่อนๆแก๊งค์ฮอบบิทเข้ากันหมดแระ
     
    แย่....-*-
     
    เอาวะ...เพื่อศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงตัวน้อยๆ
     
    ซัดเข้าไปจนห่วงแทบพัง..หน้าพี่คนเก็บห่วงเริ่มบอบช้ำ(เพราะกรุเนี่ย)
     
    สุดท้ายยย
     
    ................ -*-*-*-  -..-"
     
    ก็...ฟาวล์
     
    มิมีลูกใดได้เข้าห่วงเลย
     
    ศักดิ์ศรีป่นปี้ๆๆๆๆๆๆๆๆแทบบาทาตัวเอง
     
    อายยย...เขามั๊ยล่ะ...-..-
     
    คำตอบคือ...."ไม่"
     
    555
     
    แหงอยู่แล้วววว
     
     
    ..........................................................................................................................................................................................................
     
     
    ขอ..ยาระบาย
     
    สนุกจริงๆว่ะ
    ทุกวันมันน่าสนุก
    จนไม่อยากหยุด
    อยากทำสิ่งนั้นต่อไปเรื่อยๆ
    บางวันไม่อยากกลับบ้าน
    เพราะข้างนอกบ้านมันสนุกกว่าที่บ้าน
    ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร อยู่ไปวันๆมีเงินใช้ มีเพื่อน
    จนบางครั้งกลับมาบ้านเจอน้อง..
    แล้วอยากจะรีบออกจากบ้านนี้เลยก็มี
    ทำไมถึงรู้สึกอย่างนี้วะ
    ความรู้สึกไม่อยากมีน้อง เบื่อ เซง
    ทำไมๆๆ
     
    อยากหนีๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    คิดถึงพี่..
     
    ไม่อยากเป็นพี่.
    ไม่อยากเจอปัญหาที่ไร้สาระ
    การไม่ให้ความเคารพ ไม่มีน้ำใจ เบื่อ
    อยากหนี ไม่อยากรับรู้
    แต่ก็สุดท้ายทำไม่ลง
    พอคิดได้ว่าสุดท้ายยังไงก็หนีไม่รอด
    เราก็ต้องยอมรับมัน
    อยุ่กันมาก็ได้ตั้งหลายปี
    รับกันได้
    แล้วทำไมจากนี้จะทนกันไม่ได้ล่ะ
     
    ยอมรับชะตากรรมความเป็นพี่ต่อจากมึงนะไอเบนซ์
    กูยังไม่พร้อมจะเป็นเลย
    ไอเบนซ์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
     
    ได้ยินมั๊ย....ช่วยหน่อย
     
    อยากมีพี่ที่ไม่รักกันเหมือนเดิม
     
    คิดถึงมากๆๆๆยิ่งตอนเจอปัญหายิ่งคิดถึง
     
    เห้อ...ออ
     
    ได้ยินแล้วตอบกลับด้วยนะ
     
    รออยู่
     
    ถึงจะกลัวนิดนึงแต่ก็อยากมีพี่เหมือนเดิม
     
     
    ไม่ได้นิดแหละมากๆเลยล่ะ
    มาแบบไม่น่ากลัวละกันนะ
    บีจะรอ...
     
     
     
     

    ขอความสุขจงอยู่กับเจ้า...

     

     

     

    เด็กผู้ชายคนหนึ่ง  และ  เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง.....

     

    เด็กผู้ชายคนหนึ่ง...

     

    ซึ่งเกิดมาในครอบครัวคนจีน..

     

    แน่นอน..เขามีพี่น้องมากมายถึง 7 คน ละเขาเป็นลูกคนที่ 5 ของบ้าน

     

    ความรับผิดชอบของเขาช่างมีมากมาย..มาก เหลือเกิน

     

    .......แม้อยู่ในวัยประถม  ก็ตาม..

     

    ด้วยความที่พี่สาวนั้นขายขนม

     

    แต่ขายไม่ดีเพราะอะไรล่ะ..

     

    ..

     

    ไม่ใช่เพราะขายแพงเกินไป..

     

    ไม่ใช่เพราะขนมไม่อร่อย...

    ..
    ใช่...เพราะมีคู่แข่ง...

     

    เขาเฝ้าคิดว่าจะทำอย่างไรดี...

    ..

    เขาคิด

     

    ..

     

    .
    คิด

    ...

    ..

    และในที่สุดเขาก็คิดออก!!

     

    เขาใช้แค่ กล่องกระดาษแข็ง  ถุงพลาสติกใสขนาดเท่ากล่อง  กับไฟฉายเท่านั้นเอง

     

    ..เขาจะทำอะไรน่ะ..

     

    ลองคิดดูสิ..............ใช่แล้ว...

     

    เขาทำโรงหนังขนาดย่อมขึ้น

     

    ..

    แล้วผลลัพธ์ล่ะ??

     

    .....

     

    ตอนเย็นของทุกวัน..

     

    คนที่เดินผ่านไป มา จะพบว่า

     

    มีกลุ่มเด็กจำนวนหนึ่งนั่งล้นออกมานอกบ้าน..

     

    ...
    พร้อมกับถุงขนมมือ...

    ทุกคนไป

    ..........

    เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง...

     

    เกิดมาในถิ่นใต้...ที่ใครใครต่างเรียกกันว่า จ. ชุมพร

     

    เป็นลูกข้าราชการ.

    มีสวน

     

    มีบ้าน

    ..

    ..

    และมี 2 มือ 2 เท้า ที่ไม่ค่อยจะชอบอยู่ว่าง

     

    ว่างๆก็ชอบเดินออกไป

     

    พร้อมกับกล่องโฟมใบน้อยที่บรรจุขนมอยู่เต็ม

     

    และเมื่อกลับมาก็มีเงินกลับมาเต็มแทนที่ขนม

    ทุกครั้งไป

     

    เด็กน้อยเป็นที่รู้จักของคนถิ่นนั้น

     

    มีทั้งความรักและความเอ็นดูมากมาย

     

    มาก...มาย

     

    เด็กชาย และ เด็กหญิง

     

    เติบโตพร้อมกัน

     

    ดำเนินชีวิตในช่วงเวลาเดียวกัน

     

    แต่ต่างกัน..

     

    ต่างกันทั้งสถานที่ และสถานะ

    คนหนึ่งสู้กับชีวิตภายนอกโลกกว้าง..

     

    คนหนึ่งสู้กับชีวิตภายในห้องเรียน..

     

    ...

    ต่างคนต่างสู้

    ..

    เพื่ออะไรบางอย่าง

     

    ซึ่ง ณ เวลานั้นอาจยังไม่รู้คำตอบ

     

    สุดท้าย..

     

    จุดสองจุดนี้ก็มาพบกัน

     

    รวมกันเป็นหนึ่งเพื่อ....

     

    ...เริ่มต้นด้วยกัน

     

    ..สร้างจุดใหม่ๆขึ้นด้วยกัน

     

    ...เติบโตด้วยกัน

     

    เวลาเดียววัน ที่เดียวกัน  และสถานะเดียวกัน

     

    ....ก้าวไปพร้อมกัน..

     

    ...พร้อมกับคำตอบที่ว่า... เราสู้กันเพื่อ....สิ่ง..ใด...

     

    ..................

     

     

    สะเปซนี้ให้บุคคลที่บีรักที่สุด

     

    ..................รักกว่าชีวิต

     

    ...........ขอบคุณป๊ากับแม่...

     

    ....ที่ต่างสู้กันมา.....ดีใจที่เกิดมาเป็นลูกป๊ากับแม่

    ...........

     

    ..ไม่รู้ว่าเนื่องในโอกาสใด

     

    ..........แค่อยากบอก

     

    ....แค่นั้นเอง.

     

    .......

     

    **เบนซ์**

    ..เมิงยังเป็นพี่ของกรุ...

    ............และจะเป็นอย่างนั้น.........

    ...................................................ตลอดไป

    ...จนถึงเวลานี้กรุก็ยังอยากจะให้มึงเป็นพี่คนโตอยู่....

    .................ไม่ใช่กรุ...กรุเกิดมาเพื่อเป็นน้องมึง.........................

    คิดถึง..........มาก...มาก..................................................................................

    ...//คิดถึงมึงมากมายนะ//………………………..  พี่ชาย….กรุเริ่มเศร้า...T ^ T